அப்பா … கத்திக் கத்தி அழைக்கும் என் குரல் கேட்கவில்லையா…?

என் தந்தையின் வலி சுமந்த நினைவுகள் என் வாழ்க்கையில் புதைந்து கிடக்கும் பொக்கிசமாகின்றது இன்று. வரிப்புலியுடையில் சீறுகின்ற புலியாகி, சிங்களப்படையோடு பொருதிய பெரும் வீரன். அப்பா! என் தாய் உங்களைப் பற்றியும், உங்களின் உணர்வுகள் பற்றியும் எனக்கூட்டிய விடயங்களின் மூலம் உங்களின் ஈழப்பற்றை நான் உணர்ந்து கொண்டேன் அப்பா. கொட்டிடும் வெடி மழைக்குள்ளே அச்சம் இன்றி பணி புரிவீர்களாம்.

எப் பணியிருப்பினும் அப்பணி முடித்து என்னை பார்க்கவென்று ஓடி வருவீர்களாம்.

“ அண்ண செல்லடிக்கிறான் காலைல போங்கோவன் “

என்று தாங்கள் மறித்தாலும்

“மகன் பாவமடா “

என்று சொல்லி விட்டு வீடு வருவீர்களாம். உங்களோடு வாழ்ந்த உங்களின் நண்பர்கள் சொல்வார்கள்.

இரவு பன்னிரண்டு என்றாலும், என் முகம் பார்த்து முத்தம் ஒன்றை தந்து தான் திரும்பி பணிக்கு செல்வீர்களாம். அம்மா அடிக்கடி சொல்லுவா.

ஒட்டிசுட்டான் பகுதியை சிங்கள எதிரிகள் கைப்பற்றிய போது, களமுனையில் இருந்து வந்து, களமுனை உடையோடே எனக்கு புதுக்குடியிருப்பில் வைத்து ஏடு தொடக்கினீர்களாம். தொடக்கி குறுகிய நேரத்தில் மீண்டும் களமுனை நோக்கி சென்று விட்டீர்களாம். ஏனப்பா? என்னையும் தமிழீழத்தையும் இரு கண்களாகவா வைத்திருந்தீர்கள். அதனால் தான் இரண்டையும் நேசித்தீர்களோ?

வலைஞர்மடம் என்ற இடத்தில் பதுங்ககழிக்குள் என் அன்னையுடன் இருந்த போது, விளையாட்டு விமானம் ஒன்றை பறக்க விட்டு காட்டி விட்டு,
“என் மகனும் ஒரு நாள் தமிழீழ விமானியாவான் “என்று கூறினீர்களாம்.

முள்ளிவாய்க்காலில் முட்டை கிடைப்பது என்பது அரிது. அவ்வாறு கிடைத்த ஒரு முட்டையை எங்கோ இருந்து கொண்டோடி வந்து எனக்கு ஊட்டி விட்டு, மீண்டும் களம் நோக்கி சென்றதாக அம்மா கூறினார். இப்போதும் முட்டை உண்ணும் நேரங்களில் எல்லாம் உங்களின் நினைவு தான் அப்பா.

விளையாடும் போது உங்களின் ஏற்கனவே காயப்பட்டு வலியோடு இருந்த ஒற்றைக் கண்ணில் நான் தவறுதலாக குத்திய போது, வலி தாங்காமல் துடித்தாலும், என் மகனுக்காக நான் உயிரையும் குடுப்பேன் என்றீர்களாம். இப்போ எனக்காகவா நீங்கள் காணாமல் போனீர்கள்? எங்கே நீங்கள் என்று தினம் தினம் ஏங்கும் என்னை தவிக்க விட்டு எதற்காக போனீர்கள்.?

“ விடுதலை வீரனின் இறுதி பேச்சு அவன் மூச்சு இருக்கும் வரை தான்” என்பதைப் போலவே உங்களின் பயணமும் தமிழீழம் நோக்கியே இருக்கும் என்பீர்களாம் அப்பா. எம்மினம் சுற்றி நிற்கும் சிங்கள காடையர்களால் சாம்பல் மேடானாலும், மகனை காப்பாற்று என்பீர்களாம். எப்பிடியாவது அவனைக் காப்பாற்றி வளர்த்து எங்கள் கனவுகளை ஊட்டி விடு என்று நீங்கள் சொன்னீர்களாம். அதற்காகவே உரிமையின் உணர்வுகளை ஊட்டி என் தாய் என்னை வளர்க்கின்றா.

அப்பா பத்து ஆண்டுகள் கடந்து செல்கின்றன. உங்களுடன் வாழ்ந்த இரண்டு வருடகாலம் போல மீண்டும் உங்களின் வசந்தம் எனக்கு வேண்டும் அப்பா.

அப்பா நீங்கள் என்னை உப்பு மூட்டை தூக்கிய நினைவுகள், பசுமரத்தாணி போல பசுமையாக கிடக்குதப்பா. உங்கள் மார்பில் ஏறி தவன்று விளையாடிய போது எனக்குத் தெரியவில்லை, நீங்கள் என்னை இப்படி தவிக்க விடுவீர்கள் என்று. தெரிந்திருந்தால் சிலவேளை உங்கள் கூடவே வந்திருப்போம் நானும் என் தாயும். அப்பா,
முள்ளிவாய்க்காலில் எனக்கு காய்ச்சல் வந்து துடித்த போது கண்ணில் நீர் வடிய தூக்கிக் கொண்டு ஓடிச் சென்று மருந்தெடுத்து தந்துவிட்டு களம் நோக்கி சென்ற நீங்கள் எவ்வாறு வருந்தி இருப்பீர்கள்…? ஆனாலும் தளராது களத்தில் நின்ற அந்த பொழுதுகளை எனக்கு அம்மாவின் கண்ணீர் அடிக்கடி நினைவூட்டுகிறது அப்பா. இறுதியாக என்னை விட்டு நீங்கள் பிரியும் போது உங்களின் மனம் எந்த நிலையில் இருந்திருக்கும் அப்பா? மீண்டும் என்னிடம் வருவீர்கள் என்று தானே எண்ணி இருப்பீர்கள்? ஆனால் எங்கே அப்பா நீங்கள் மீண்டும் வராது எங்கே போனீர்கள்…? காத்திருக்க வைத்துவிட்டு?

கூட இருக்கும் நண்பர்கள் தந்தையரோடு பாசம் காட்டி பழகும் போதும், தந்தைமார் பிள்ளைகளோடு சேர்ந்து நடந்து வரும் போதும் வெற்று வானத்தை பார்த்தபடி உங்களின் முகத்தினைத் தான் தேடுகிறேன். என் அப்பா இருந்திருந்தால் அவர் கைகளை கோர்த்தபடி, வானத்தில் மினுமினுக்கும் நட்சத்திரங்களை எண்ணியபடி, மழலை மொழியில் அப்பாவை மகிழ்வித்தபடி, ஊஞ்சலாடும் தூக்கணாங்குருவிகளின் இசை போல தந்தை அன்பை நுகர்ந்தபடி நானும் ஆடிப்பாடி மகிழ்ந்திருப்பேன் என்ற இயல்பான ஆசையை மட்டும், வெறுமையான வானத்தில் அங்கங்கே கண் சிமிட்டும் நட்சத்திரங்களின் ஒற்றை வெளிச்சத்துக்கு சொன்ன படி காலத்தை போக்குகிறேன் நீங்கள் வருவீர்கள் என்ற நம்பிக்கையோடு…

இன்று உங்களின் பிறந்தநாள் அப்பா. இன்று என்னவோ எல்லாம் எழுத துடிக்கிறது. ஆனால் உங்களை இழந்து விட்ட என் மனமோ கவலையில் தடுமாறுகிறது. இரண்டு வருடங்கள் மட்டுமே கிடைத்த உங்களின் அணைப்புடனான மகிழ்வை மீண்டும் பெற்றுவிட வேண்டும் என்று ஏங்குகிறது மனது. அப்பா என்று கதைக்க அன்று என்னால் முடியவில்லை. இன்று அழைத்து அழைத்து அழுகின்றேன் யாருக்கும் அது கேட்கவில்லை. அழுகின்ற என் குரலை செவிகளில் வாங்கி, உணர்வுகளில் புதைந்து கிடக்கும் கனவுகளோடு என்னிடம் நீங்கள் வருவீர்கள் என்று முள்ளிவாய்க்காலில் தொலைத்த நாளில் இருந்து தேடுகிறேன் அப்பா.

மீண்டும் ஓர் பிறப்பு வேண்டும். அதிலும் உன் மகனாய் பிறத்தல் வேண்டும். நாள் முழுக்க உன்னோடு வாழ வேண்டும். இப்பிறவியில் தொலைத்தவற்றை அதில் என்றாலும் நான் மீண்டும் பெற்று மகிழ வேண்டும். காத்திருக்கின்றேன் அப்பா…

வலி மிகுந்த உன் மகன் இவ் வரிகளோடு…